Perfekcjonizm często bywa mylony z ambicją.
Z zewnątrz może wyglądać jak siła: rozwój, cele, wysokie standardy.
Ale od środka… bardzo często jest napięciem, presją i ciągłym poczuciem „to wciąż za mało”.
Czym więc naprawdę jest perfekcjonizm i kiedy zaczyna nam przeszkadzać?
Perfekcjonizm to zestaw przekonań i zachowań opartych na:
Bardzo często jego źródła sięgają dzieciństwa.
Jeśli dorastałaś / dorastałeś w środowisku, w którym:
to mogło pojawić się przekonanie:
„Muszę być idealna / idealny, żeby być wystarczająca / wystarczający.”
Perfekcjonizm nie zawsze jest oczywisty.
Często ukrywa się w codziennych zachowaniach, które wydają się „normalne”.
Oto najczęstsze sygnały:
Perfekcjonista jest bardzo surowy wobec siebie.
Nie widzi swoich sukcesów, skupia się na błędach i niedociągnięciach.
Wszystko musi być „na najwyższym poziomie”.
Odpoczynek schodzi na dalszy plan, bo „jeszcze coś można zrobić lepiej”.
Pojawia się poczucie winy, kiedy nic nie robisz.
Jakby wartość zależała tylko od produktywności.
Nowe wyzwania oznaczają możliwość porażki.
A porażka — dla perfekcjonisty — jest trudna do uniesienia.
Wysokie wymagania nie dotyczą tylko siebie, ale też innych.
Może pojawiać się kontrola, brak zgody na inne sposoby działania.
Perfekcjonizm nie jest chorobą, ale może prowadzić do:
Paradoksalnie — perfekcjonizm może powodować odkładanie działań.
Dlaczego?
Bo lęk przed błędem jest tak duży, że łatwiej… nie zacząć.
Tak.
Perfekcjonizm może dawać:
Problem pojawia się wtedy, gdy zaczyna:
To nie jest coś, co „naprawiasz” w jeden dzień.
To proces powrotu do siebie.
Zastanów się:
Perfekcjonizm często stoi na lęku, smutku i poczuciu niewystarczalności.
Zamiast je tłumić — zauważ je.
Daj im przestrzeń.
To część Ciebie, która nauczyła się, że musi być idealna, żeby zasłużyć.
Zacznij ją słuchać:
Zamiast:
„Znowu źle”
spróbuj:
„Uczę się. Robię, ile mogę.”
Nie chodzi o sztuczną motywację.
Chodzi o łagodność wobec siebie.
To nie brak ambicji.
To przestrzeń na oddech.
Perfekcjonizm często był kiedyś sposobem na przetrwanie.
Dziś może być tym, co Cię zatrzymuje.
Możesz nauczyć się żyć inaczej.
Z większą lekkością.
Z większą zgodą na siebie.
To proces.
Ale możliwy.
Jeśli widzisz w tym tekście siebie i czujesz, że chcesz to przepracować głębiej — zapraszam Cię do pracy indywidualnej.
Pomogę Ci:
Pozdrawiam,
Kinga Witczak
terapeutka holistyczna 🌿
Transkrypcja:
(00:00) Cześć, nazywam się Kinga Wiczek, jestem trenerką rozwoju osobistego, terapeutką holistyczną i interwentką kryzysową. Zapraszam Cię do mojego świata rozwoju. Dziś o tym, czym jest perfekcjonizm, jak przejawia się w życiu. Przygotowałam takich 7 punktów oraz jak sobie z nim poradzić.
(00:24) Perfekcjonizm to zestaw przekonań i zachowań, które skupiają się na dążeniu do doskonałości i unikaniu błędów. Podłoża perfekcjonizmu można doszukiwać się w dzieciństwie. Jeśli rodzice ciągle Cię krytykowali, obarczali zadaniami ponad Twoją miarę, to mógł wyrobić się w Tobie mechanizm dążenia do ideału. Perfekcjonizm może się przejawiać w nadmiernym krytykowaniu siebie.
(00:52) Perfekcjonista jest bardzo surowy wobec siebie, kiedy nie spełnia swoich oczekiwań i nie potrafi cieszyć się ze swoich sukcesów. Przeciążeniem w pracy perfekcjonista chce, żeby wszystko było na jak najwyższym poziomie, ponieważ jest to równoznaczne z jego wartością. Nieumiejętnością odpoczynku i relaksowania się. Perfekcjoniści często mają trudności z odpoczynkiem, ponieważ w momencie nic nierobienia może odczuwać poczucie winy, że nie robi nic pożytecznego.
(01:25) Unikaniem ryzyka. Perfekcjonista boi się nowych wyzwań, ponieważ wiążą się one z możliwością porażki. Trudnością w relacjach. Perfekcjoniści mają również wygórowane wymagania wobec innych ludzi, nie zgadzają się z opinią, sami wiedzą najlepiej jak coś zrobić.
(01:45) Utrudnia to nawiązanie i utrzymywanie pozytywnych relacji zawodowych i partnerskich. Doletliwościami psychosomatycznymi. Perfekcjonizm wprawdzie nie jest chorobą, natomiast może prowadzić do depresji, zachowań obsesyjno-kompulsywnych, zaburzeń lękowych, anoreksji. Prokrastynacją.
(02:05) Lęk przed porażką i popełnieniem błędu jest tak duży, że perfekcjonista nieświadomie będzie odwlekał wykonanie zadania. Dążenie do doskonałości ma też pozytywne strony. Takie jak wysoka motywacja do osiągania celów i duża chęć rozwoju własnego. Cecha ta jest pożądana w dzisiejszych czasach i umiejętnie wykorzystywana jest sporym zasobem.
(02:33) Problem pojawia się wtedy, kiedy przeszkadza w życiu codziennym, obniża nastrój i nie pozwala odetchnąć. Jak sobie poradzić z chęcią bycia doskonałym w każdym celu? Przede wszystkim wrócić do dzieciństwa i odkryć przekonania, które w tamtym momencie uwierzyłaś, uwierzyłeś. Uwolnić emocje z tym związane, takie jak lęk, smutek, niezadowolenie.
(02:59) niska samoocena, która w tamtym momencie powstała i zacząć opiekować się swoim wewnętrznym dzieckiem słuchać go, czego ono potrzebuje co myśli, co czuje zmieniać dialog wewnętrzny na bardziej wspierający, motywujący ale i łaskawy w tym przypadku, łaskawy oczywiście jest to proces jak każdy proces wewnętrzny i jeśli tylko wyrazisz chęć i zajdzie w Tobie taka potrzeba, to ja mogę Ci pomóc przejść ten proces i przywrócić radość z życia.
